Assouline Valentino: At the Emperor's Table

«Ο Valentino Garavani σχεδίαζε τα γεύματα και τα δείπνα του, σε όλα του τα σπίτια, με τον ίδιο τρόπο που δημιουργούσε κρεσέντο και allegro vivace καθ' όλη τη διάρκεια της σαραντάχρονης και πλέον καριέρας του ως ένας από τους σπουδαιότερους σχεδιαστές υψηλής ραπτικής και ηγέτες της υψηλής μόδας στον κόσμο», γράφει στην εισαγωγή ο εμβληματικός συντάκτης μόδας και στενός του φίλος, André Leon Talley. 

Η ομορφιά και η τέχνη της φιλοξενίας υπήρξαν ανέκαθεν τα μεγάλα πάθη του Valentino. «Είμαι ερωτευμένος με την ομορφιά», αναφέρεται στο άνοιγμα του βιβλίου. «Πάντα αγαπούσα τα όμορφα αντικείμενα». Όμως, πέρα από τα χειροπιαστά έργα τέχνης που κοσμούσαν τις κατοικίες του, η αληθινή του μαεστρία ως οικοδεσπότη κρυβόταν στη ζεστασιά και τη χαρά που ήξερε να χαρίζει στους καλεσμένους του. 

«Όταν έμπαινες στον κόσμο του, έμπαινες στον κόσμο της απόλυτης πολυτέλειας, σε έναν χώρο σπάνιο και μεγαλειώδη, που όμως σε αγκάλιαζε με ζεστασιά», σημειώνει ο Talley. Ήταν μια ατμόσφαιρα που αναδείκνυε τη χαρά του μοιράζεσθαι. Τη χαρά να προσφέρεις μια θεσπέσια γευστική εμπειρία σε ένα περιβάλλον γεμάτο θαύματα και πρωτοτυπία, περιτριγυρισμένος από οικογένεια και φίλους, με ζωντανές συζητήσεις και ανθισμένα λουλούδια, κομμένα απευθείας από τους προσωπικούς κήπους του σχεδιαστή. 

Απαθανατισμένο από τον φακό του διάσημου Ιταλού φωτογράφου Oberto Gili και οργανωμένο ανά κατοικία, αυτό το πολυτελές λεύκωμα προσκαλεί τον αναγνώστη να περιπλανηθεί σε ονειρικά στρωσίματα τραπεζιών και να ανακαλύψει συνταγές συνδεδεμένες με την αύρα κάθε σπιτιού. Ένα flan au chevre σερβίρεται σε πορτογαλική πορσελάνη στο χειμερινό σαλέ του στο Γκστάαντ. Στο Λονδίνο, η τραπεζαρία σε στυλ Οριενταλισμού με τις μπλε και λευκές πορσελάνες αποκαλύπτει ένα διακοσμητικό κομψοτέχνημα. Το διαμέρισμα της Νέας Υόρκης αναδεικνύει έναν απαράμιλλο εκλεπτυσμό με ρωσικά σερβίτσια και ρουμπινί κρυστάλλινα πιάτα από ιρλανδικό γυαλί, ενώ στο γιοτ T.M. Blue One, η μεσογειακή κουζίνα συναντά custom σερβίτσια με ναυτικά θέματα. «Λατρεύω να μοιράζομαι τα πράγματα της ζωής μου με τους φίλους μου», έλεγε ο ίδιος. 

Ανάμεσα σε αυτά τα πολυτελή σπίτια, το κόσμημα του στέμματος στο οικιστικό ρεπερτόριο του Valentino, παρέμενε το Chateau de Wideville, ένα ιστορικό κάστρο έξω από το Παρίσι και η μεγάλη του αδυναμία. Εκεί, τα γεύματα ιταλικής σπιτικής κουζίνας, όπως το παραδοσιακό ριζότο Μιλανέζε, παρουσιάζονταν πλάι στη σπάνια συλλογή του από κύκνους Meissen. «Λατρεύω τα αντίκ σερβίτσια πορσελάνης, όπως τα Meissen, τα ρωσικά, ή της γερμανικής P.K. Selesia από τη δεκαετία του 1930», δήλωνε. 

Ωστόσο, ανεξάρτητα από την κατοικία ή τον αριθμό των καλεσμένων, η δέσμευσή του για το τέλειο παρέμενε ακλόνητη. «Πολύ συχνά είμαι μόνος και απολαμβάνω τα σπίτια μου. Είτε φιλοξενείς τριάντα άτομα είτε ένα, είναι το ίδιο· το φαγητό πρέπει να βρίσκεται σε ένα όμορφο πιάτο. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα». 

Ο Valentino Garavani, γνωστός απλά ως Valentino, ο θρυλικός σχεδιαστής μόδας που ίδρυσε τον ομώνυμο οίκο του στη Ρώμη στα τέλη της δεκαετίας του '50, έντυσε τις πιο γοητευτικές γυναίκες του κόσμου, από μέλη βασιλικών οικογενειών μέχρι είδωλα του Χόλιγουντ, συμπεριλαμβανομένων των Τζάκι Ό, Ελίζαμπεθ Τέιλορ και σύγχρονων μουσών όπως η Γκουίνεθ Πάλτροου και η Αν Χάθαγουεϊ. Μαζί με τον Giancarlo Giammetti, μετέτρεψαν το όνομα Valentino σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία, άρρηκτα συνδεδεμένη με το εμβληματικό «Κόκκινο του Valentino». Αυτή η έκδοση αποτελεί το απόλυτο αποτύπωμα της αισθητικής του, μια ανοιχτή πρόσκληση στον κόσμο ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την ίδια τη ζωή σε έργο υψηλής ραπτικής.

Σχετικά με τον συγγραφέα:

Ο André Leon Talley υπήρξε συντάκτης της Vogue και πρώην διευθυντής έκδοσης της αμερικανικής έκδοσης του περιοδικού. Το 2014 ανέλαβε τη θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή της Zappos Couture, ενώ από το 2000 διατελούσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κολεγίου Τέχνης και Σχεδίου της Σαβάνα (SCAD) στην Τζόρτζια. Είχε συγγράψει αρκετές μονογραφίες, μεταξύ των οποίων μια συλλεκτική, περιορισμένης έκδοσης έκδοση για τον Valentino από τον εκδοτικό οίκο Franco Maria Ricci με τίτλο Valentino (1982), τα απομνημονεύματά του με τίτλο A.L.T.: André Leon Talley (2003), καθώς και το βιβλίο Little Black Dress (2013).

Ο Oberto Gili άρχισε να φωτογραφίζει από πολύ μικρή ηλικία, όμως η ιδέα του να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος ρίζωσε στο μυαλό του όταν παρακολούθησε την ταινία Blow-Up του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 μετακόμισε στο Λονδίνο για να εργαστεί ως βοηθός του Michael Joseph, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο, όπου εργάστηκε για το περιοδικό L’Esperto. Έκτοτε, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο αποτυπώνοντας στιγμές με τον φακό του. Ο Gili έχει συνεργαστεί με κορυφαία μέσα, όπως ο εκδοτικός όμιλος Condé Nast, το New York Magazine και το The Washington Post Magazine.